Sneeuw ooievaar

Voor Blauwdruck in Zwolle maak ik nieuwe bekers uit mijn serie Zeee, geïnspireerd op de kust van Callantsoog en ik maak nieuwe kleine werken uit mijn serie Rare vogels. Vandaag een roerdomp en een ooievaar.

Zwolle aan Zeee

Voor Blauwdruck in Zwolle maak ik nieuwe bekers uit mijn serie Zeee, die is geïnspireerd op de kust van Callantsoog in de kop van Noord-Holland. Ik heb er altijd wel op voorraad, maar vergat de kachel in mijn atelier aan te zetten en vond dat een goed excuus om lekker te gaan (giet)kleien. Want van kleien word je snel warm.

Oprolpissebed

In mijn atelier werk ik aan een serie pissebedden, de gewone oprolpissebed met de ongewoon mooie naam Armadillidium vulgare en 's avond volg ik de online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Waarom water

Vandaag nadenken over water, waarom water. Gaat mijn werk over water? De wereld bestaat uit meer dan zeventig procent uit water. Ik ook. Mijn ideeën dan ook? Mijn werk ook?
Wandelen langs de zee lost veel op.

De zon en de kat

De zon schijnt achter de wolken en mijn werk verdwijnt onder de kont van de kat.

Pissebedden draad

Even wat inspiratie in Alkmaar opdoen voor nieuw werk voor een expositie daar. Terug in mijn atelier ga ik verder met mijn pissebedden. Werk met mijn naaimachine gemaakt op gebruikt, tweedehands textiel.
Bij de koffie hadden we verrukkelijke carrotcake van buuf Ank. Ik mocht vrijdagmiddag weer een nieuw recept komen leren bakken, zo leuk, blij met Ank als buurvrouw. Het resultaat smaakt naar herhaling.

Walvis groet

Terwijl ik de was opvouw toch even op waarneming.nl kijken waar de beloega te zien is. Ja hoor, hier in Callantsoog. Al is het enthousiasme minder, toch ga ik naar buiten. Ik heb immers nog niet gewandeld.
Op het strand is in tegenstelling tot gisteren te zien dat de walvis in de buurt is. Er lopen wat meer mensen dan normaal, voor de tijd van het jaar. De vogelaars die voor de walvis komen zijn eenvoudig te herkennen aan hun blije gezichtsuitdrukking, een toeter van een zoomlens en een statief in de hand of in het zand. Veel personen spreken elkaar aan met de vraag of ze de walvis hebben gezien, waar dan? En waar ze vandaan komen. Ik doe dat ook. Vandaag spreek ik met mensen uit Friesland en uit Amsterdam. Het zijn aardige gesprekken. De walvis werkt als bindmiddel, het is sociale lijm. Alsof we allemaal beseffen, dat dit een waardevolle sociale tegenhanger is van de donkere ideeën van aantal van onze wereldleiders.
De beloega zie ik vandaag niet. Die is inmiddels naar Petten gezwommen en is niet voor donker terug naar Callantsoog komen zwemmen. Ik loop met een fijn gevoel terug naar huis, terug mijn atelier in en ga verder met mijn serie pissebedden.

Rustig zeewater

Voor mijn dagelijkse strandwandeling kijk ik even op waarneming.nl of de beloega in Callantsoog zwemt. Nee die zwemt meer Noordelijk vandaag. Het is te zien op het strand, geen kip, geen hond, geen mens. Het is ook heel koud met een snijdende wind, brrrr.
In mijn atelier ga ik verder aan mijn serie pissebedden. Ze zijn ineens gemaakt met rode garen. Ben ik ook dol op, rood op wit.
In de woonkamer vangen de kopjes van Mirjam Oosterbaan mooi het lage winterlicht en tussen de bladeren van de pannenkoekenplant zie ik de eerste bloemetjes verschijnen. Ook al doet de plant dat elk jaar, het blijft feestelijk.

Ja!!!! Ik heb de beloega gezien

Gelukt op dag vier, rond vier uur! Ik ben dol op vier. Al drie dagen was het mislukt om de beloega te zien. Ik had vandaag al een paar keer op de site waarneming.nl gekeken, nog geen meldingen. Trump zijn speech was online live te volgen. Ineens was ik dat aan het doen. Gruwelijke was het. Na een minuut of twintig dacht ik ineens weer aan de beloega. Hoe zou het daar mee gaan?
Ja hoor, twee meldingen, hier in Callantsoog. Trek m'n jas aan en spurt het duin over. Ik voelde de spanning. Waar dat vandaan kwam, geen idee. Ik wist het, ik ga het dier zien. Koos een grote enthousiaste groep vogelaars uit om bij te gaan staan, want ja samen zijn we sterk en ja! Met aanwijzingen en een verrekijker, die ik van de enthousiaste gast uit Ede mocht lenen, zag ik de walvis. Alles was mooi: de beloega, de mensen, de zee, de kou zelfs en het kopje thee met verse cake van buuf Mirjam. Ik stond tussen mensen uit Ede, Maastricht, Callantsoog en België. Met dank aan hun enthousiaste aanwijzingen zoals "links van de groene boei", "Tussen de twee boten in", "Laag aan de horizon", "Achter de tweede branding", die term was nieuw voor mij, maar ik snapte precies waar ik moest kijken. Het was perfect.
Ik moest er bijna van huilen. Dat kwam misschien ook door die enge speech van Trump. Een foto heb ik niet. Want ik heb weinig zoom. Maar aan zee met de mensen en de walvis voelde compleet, verbonden en onbeschrijvelijk mooi, daar in onze achtertuin aan zee.

Beloega dag

Al drie dagen heb ik net de beloega gemist. Ik mis het dier trouwens al heel mijn leven. Maar nu is het dier zo dichtbij ons huis, dat ik nog meer tijd op het strand doorbreng dan normaal. Ik kijk zo'n beetje elk half uur op de site waarneming.nl of de beloega weer gezien is. Al drie keer toen ik weer terug thuis was, was het dier gezien. Vandaag ging ik er voor. En ja hoor. Ik ging even terug naar huis voor koffie, open thuis de site en ja: waargenomen. Welliswaar in Den Helder. Maar toch, weer was ik binnen. Dus koffie naar binnengegooid en op naar Julianadorp, dorp naast Callantsoog. Want het dier zwom richting het zuiden. Dat was te volgen op de site.
Het duin op en in tegengestelde richting zie ik twee mensen met heel tevreden gezichten. Zij aan de telefoon. Ik hoor haar zeggen dat het zeldzaam is, een dier zo ver weg van huis. Dus ik vraag of ze de beloega hebben gezien. Ja, wel heel ver op zee, maar een soor van sneeuwbergje op zee hebben we gezien, was hun blije reactie.
Ik versnel mijn pas om zo snel mogelijk op het strand te komen. Samen met nog zo'n veertig mensen, met verrekijkers en zoomlenzen, stond ik met zonder zoomlens en vol verwachting op het strand. Loop een strekdam op, en denk het dier te zien. Mijn ingewanden maken een sprongetje. De vrouw naast mij zegt dat de beloega al een tijdje niet is gezien. Dus ik zie het toch niet. Jammer. Ik blijf tot het donker wordt. Doe drie keer alsof ik van het strand af ga, ja serieus, omdat ik denk dat dat werkt. Want al drie dagen ging dat zo. De truc werkt niet. De beloega laat zich niet aan ons zien.
Beetje jammer en tegelijkertijd vind ik het ook gekkigheid. Big sister is watching you. Een stom idee dat we met z'n alle het dier al dagen volgen. Gelukkig met respect, gewoon met zoomlenzen, of blote ogen, vanaf een afstand aan de waterkant. Het zijn wel leuke mensen trouwens, die toeterpersonen. Ze herkennen elkaar ook van andere waarnemingen. De gesprekken gaan met name over andere locaties en vogels. Laat ik daar nu ook dol op zijn, op vogels. Er zaten er twee in het water. Het leken ganzen, zee ganzen. Ook leuk.
Het enige witte wat ik vandaag zag waren de meeuwen, het meel en m'n tekenboek. Vanavond weer een online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar.

Kleine armadillidium vulgare

Kleine pissebedden gemaakt en een dubbele schelp aan zee.

Een goed ge(he)el praatje

Vanmiddag was ik bij de lezing 'Het geel van de Winterzon' van Marianne Roodenburg. Elke keer als ik haar naam zie of hoor dan snap ik totaal waarom ze zo'n interesse heeft in kleur. Ik heb dat met torenkamers, ridders en sprookjes. Maar ook zeker met geel. Het begon toen ik Yve leerde kennen. Zij is altijd al dol geweest op geel. In haar bijzijn kocht ik in Spanje mijn eerste gele item, een knalgele vijzel. Ergens rond 1997 was ik met haar in galerie W139, en zag een schilderij met fel geel en helder blauw. Ik wist het zeker. Die kleurencombinatie ga ik nooit meer los laten. Een vrij simpel schilderij met een fiets, maar met een fantastische kleur geel.
In 2012 werd ik verliefd op het boek Dudeljo, van Hans Dorrestijn, en daarmee ook op de wielewaal. Een knalgele vogel. Het boek valt helemaal uit elkaar, zo vaak heb ik het gelezen. Een paar jaar terug ben ik zelfs met vogelaars op pad geweest, om de wielewaal te zien. Een heuze groepsexcursie met mensen met toeters. Zulke grote zoomlenzen, ze hadden ook thuis kunnen blijven. Dan hadden ze de wielewaal ook nog scherp in het vizier gehad. Dat alleen al vond ik heel grappig. Bij het uitstappen van het excursie-busje hoorde ik de zang van de wielewaal, dudeljo, en twee minuten later zag ik de eerste langsvliegen. Bijzonder fraaie vogel.
Marianne Roodenburg heeft als gastcurator, bij de Kunstuitleen Alkmaar, de expositie Winterzon samengesteld. De expositie met werk van Sanne Bax, Piet Dieleman, Suzan Drummen, Jasper van der Graaf, Esther Jiskoot, Lea Asja Pagenkemper en Marianne Roodenburg is nog te zien tot 25 januari.
Vanmiddag gaf ze een interessante lezing over geel. Ze had een mooi vlechtwerk van verhalen gemaakt over geel. Marianne vertelde boeiend, soms grappig, ontspannen, leerzaam en er was ruimte voor inbreng. We hingen aan haar lippen. Ik vind dat dus knap dat je allerlei feiten aan elkaar kunt knopen en via geel een verbinding in de geschiedenis kunt maken. Bij de lezing toonde ze ook foto's van kunstwerken met geel. Waaronder een heel mooi werk van Vincent van Gogh, Stapels Franse romans. Een schilderij van een tafel vol gele boekjes. De zonnebloemen van hem zijn beroemd, deze vind ik zelf veel mooier. Marianne geeft vaker lezingen bij tentoonstellingen over kleur. Het is een aanrader om ook eens te gaan.

Brood , zee en Rare vogels

Ontbijt met brood van Robèrt uit Oisterwijk. Gisteren was ik daar per toeval om de hoek. Na een nachtje in de buurt van Tilburg, vanwege blokfluit concert van Jonaske, zocht ik een bakker voor het ontbijt en zag dat ik nog geen honderd meter van de tv-bakker met de zachte g verwijderd was. Wat een geluk. Nam in het Proeflokaal een heerlijk ontbijt. Daarna door naar de winkel en met mijn shopper vol liep ik terug naar de auto.
Strandwandeling en bezoek aan mijn expositie in kunstkamer nr.4 bij galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Naast groot werk uit mijn nieuwe serie Heldentroost is er ook klein werk te zien. Een stuk of twintig miniaturen uit mijn serie Rare vogels zijn er ook.

Fluitend de dag door

In Oisterwijk heb ik overnacht. Dit vanwege het JXL blokfluitconcert van Jonaske. Het was prachtig, in alles. Jonaske is heel ziek als gevolg van baarmoederhalskanker en hoe zij dit proces doet vind ik bewonderingswaardig, uniek en leerzaam. Zelf was ik zenuwachtig, zo een speciale gebeurtenis dat concert, op de rand van de dood. Want ja ze is ernstig ziek, link met interview met Jonaske. Misschien was de vreugde van vandaag het gevolg van de zenuwen en de ontroering van het concert van gisteren.
Omdat ik vlakbij Tilburg bleef slapen kon ik fijn naar mijn lievelingsmuseum, museum de Pont en naar het Textiel museum, op steenworp afstand van de Pont. Echt erg, ik was er nooit eerder geweest. Dus daar wilde ik ook eens heen.
Vanmorgen kijk ik op mijn telefoon voor een bakker voor het ontbijt. Blijk ik nog geen honderd meter van bakker Robèrt te zijn. Ik had geen idee. Wat een geluk. Had ik daar toch een onverwacht en verrukkelijk ontbijt.
Met mijn logeer-shopper vol eierkoeken, anijsbollen en broden van Robèrt loop ik naar mijn auto. Maar wat zie ik voor kunstwerk met keramiek boven mij? Is dat niet het Europees Keramisch Werkcentrum. Ja hoor! Nog meer toeval. Met m'n eierkoeken in de hand stap ik binnen. Wat wilde ik daar toch altijd graag voor een maand of drie werken. Vroeger zat het in Den Bosch. Een feest van herkenning. Na een gezellige ontmoeting borrelt het verlangen om er voor een bepaalde periode te kunnen werken weer op.
De Pont is altijd fijn, al waren er wel heel wat muren wit. Maar daar hou ik van en ik fantaseerde dat die plekken vrij zijn voor mijn werk. Ik zag de tentoonstelling van Hamza Halloubi en This youiiyou van Tino Sehgal, met live performance, dans. Die mij soort van uitnodigde om ook te dansen. Natuurlijk dacht ik dat. Ik waan mezelf graag als danser.
Mooi werk gezien van Giuseppe Penone en Thomas Schütte en gegrepen door de intrigerende video-installatie I See a Woman Crying van Rineke Dijkstra.
Door naar het Textiel museum. Zo zeg! Die machines en materialen! Totale inspiratie. Ook al zo'n fijne werkplek. Duizend foto's nam ik van de weefgetouwen. Plus ik zag werk van Regula Maria Müller, haar ken ik van galerie De Kapberg. Op de foto's is nog het werk van Karin van Dam en Manon van Kouswijk te zien. Gelukkig was de koffie en soep vies en de terugreis lang en langzaam, anders was ik gaan vliegen van de dopamine die ik vandaag opdeed in het zuiden.

Muziek verbind, verbond, verband

Muziek is de lijm van vanavond. Jonaske het grote middelpunt, XL zelfs. Voor de mensen die dierbaar zijn geeft Jonaske met haar muziekvrienden een blokfluit concert in Het Cenakel in Tilburg, en ik hoor er bij. Bijzonder denk ik bij de uitnodiging, en ik herinner me een keer dat ik Jonaske in Callantsoog bezocht en ze hele fijne muziek op had staan. Muziek waar ik van hou, maar nooit zelf op heb gezet. Ik weet niet eens dat ik er van hou, tot ik het hoor. Zo ook een nummer wat ze vanavond speelt met Wim. Hij speelt op een klavecimbel. Na een paar tellen zit ik in een andere dimensie en andere tijd en wereld. De tranen voel ik opkomen. Waarom weet ik niet. Dat doet muziek. Ik verlang tegelijkertijd naar romantiek en punkmuziek.
Jonaske is ernstig ziek. De zenuwen en rommelige gedachten die ik de hele dag al voel komen los. Stom dat zij hier doorheen moet. Mooi om te leren hoe Jonaske met het leven omgaat. Ik observeer en leer. Ben blij dat ik haar heb ontmoet in de Brabant Hallen tijdens het Textiel Plus festival en dat ik mag delen in haar bijzondere zijn.

Stralende expositie

Vanmiddag bezocht ik de tentoonstelling Winterzon in de expositieruimte van Kunstuitleen Alkmaar. Een expositie waar je energie van krijgt. Of het nu komt door mijn Mexicaanse Maya kin nr.40, gele zon, of door mijn energie(behoefte), geen idee waarom ik dol ben op geel. Ik ben het. Onze overloop is geel, de kozijnen, mijn schoenen, onze vijzel en onze citroenen zijn geel. Ik heb nu m'n oog laten vallen op een zeer aantrekkelijk werk uit de expositie. Kijken of het zo blijft. In de expositie is onder andere werk te zien van Marianne Roodenburg, Esther Jiskoot, Jasper de Graaf en Sanne Bax.
Vanavond weer een fijne online art journal workshop van Mariëtte Ciggaar gevolgd.

Even vergeten

Dik ingepakt ga ik m'n hoofd leeg wandelen. Het duurt even. Ik wandel eigenlijk te snel terug, want met de wind in de rug begonnen en denk dat ik spijt ga krijgen als ik te ver doorloop. Draai me om, stop nog even om mezelf gelijk te geven in een kwestie, om een foto te maken van een dode vis. Ik las eens ergens. Dat alleen een dode vis met de stroom mee gaat. Vond ik belangrijk om te onthouden, met mijn koppige, boze kop. Deze dode vis ligt stil op het strand. Heb ik nu gelijk of toch niet? Terwijl ik foto's schiet vliegt er een witte ballon met een plastic lint langs. Dat witte lint is echt slecht voor de natuur en mijn favoriete vogels. Ik stop m'n camera weg en doe een sprintje. De ballon vliegt harder richting het Noorden. Ik bekijk in de verte het vrolijke tavereel en geef er aan toe. Ik ren, de ballon vliegt. Dan zie ik de vaart van de ballon even verminderen en mijn kansen vergroten. Ik ga het pakken. Loop nog vele meters achter de ballon aan en dan ineens kan ik op het lint gaan staan.
Op de ballon staat een romantische tekst: " I love my grandma Gigi and grandad John" met een hart eronder.
Ik loop tegen de wind in terug. Het is gelukt. Mijn knoop is uit mijn hoofd. Met nieuwe inzichten loop ik het duin weer op. Halverwege zet ik snel een aantekening in mijn notities. Eigenlijk ben ik mezelf vergeten.

Zilver licht en sneeuw aan zee

Na mijn nieuwe troostende zacht zijn voor je tand ontbijt ritueel van warme pap met griesmeel, brinta, kokosmelk en veel kaneel naar zee. De sneeuw ligt nog op straat en in de tuin. Nieuwsgierig naar hoeveel er aan zee ligt. Koude wind van uit het Oosten, dus wandel ik dicht langs de duinen, die vormen van windscherm. Maar als er dan een overvloed aan meeuwen in de branding zijn, dan trotseer ik toch de snijdende wind voor een foto sessie. Ik heb wel eens gelezen dat eenden hun bloedvaten in de poten kunnen aan- en uitschakelen. Hopelijk kunnen meeuwen en strandlopertjes dat ook, want brrrrrr wat moet dat koud zijn in het zeewater met die ijskoude Oostenwind er op.
De enorme hoeveelheid vogels zag er spectaculair mooi uit. Enorm genoten van dat licht op die witte vogels en de sneeuw in de duinen.

Duizeling wekkend veel inspiratie

Voorbereiding voor zomerexpositie in consistorie van de Grote Kerk. Tekst en foto leveren. Het is nog zo ver weg. Ook probeer een selectie te maken van mijn duizend ideeën. Ik schuif, maak composities en foto's. Uiteindelijk kom ik er door te doen. In beweging zijn, dat werkt bij mij. Net als water, verhalen, rituelen en mijn mond. Oh nee juist niet nu. Ik eet al sinds dinsdag zacht voedsel. Want ik vind het lastig kauwen na een pittige behandeling bij de tandarts. Niet dat ik nu pijn heb, maar angst daarvoor. Dus maak ik zachte wortel-bloemkoolsoep. Ontbijt ik met warme brinta-griesmeel pap. Met veel kaneel en vanmorgen was er nog kokosmelk van de soep van gisteren over, daar deed ik een scheutje van in mijn pap. Verrukkelijk. De warme pap met een laag kaneel werkt verwarmend en troostend. Ik doe nog even wat langer alsof ik bang ben voor pijn in mijn tand.

Kamer nr. 4 is ingericht

De wekker ging en het is buiten nog donkergrijs, dat zag ik zelfs door de gordijnen heen. De weersvoorspellingen waren koud, met sneeuw, wind, storm zelfs geloof ik. Het vooruitzicht van kou deed me verlangen naar een winterslaap.
Ontbijten, koffie, auto inpakken en op weg naar galerie Klein Zwitserland in Schoorl. Wat een leuke dag was het geworden. Het moest zo zijn, die naam, mijn werk. Daar hoort sneeuw bij.
Galerie Klein Zwitserland, met dertig kunst kamers, is vijf dagen per week te bezoeken. Woensdag tot en met zondag van elf tot vijf. Ga kijken, het is een inspirerend uitje daar in het duingebied van Schoorl.

De datum

Sneeuw, zon, strand, meeuwen, wolken en 's avonds online art journal van Mariëtte Ciggaar en dat allemaal op zes januari, de datum van de drie Koningen. Voelt toch op de één of andere manier een beetje mijn dag. Mocht dat nu ook het thema zijn van de online workshop, mijn dag.